به گزارش رسانه یورتاینگو (YourTango)، زمانی که اکثر ما به کودکان دهه ۹۰ میلادی که وقت زیادی را صرف بازیهای ویدیویی میکردند فکر میکنیم، تصویری از آنها در ذهنمان نقش میبندد که ساعتها با چشمانی خیره در برابر صفحه نمایش نشستهاند؛ موضوعی که نگرانیهای موجهی را در زمینه سلامت روان ایجاد میکند. اما تحقیقات نشان دادهاند که بازی کردن میتواند به سلامت روان و رشد اجتماعی کمک کند و کودکانی که زمان زیادی را صرف هدایت یوشی در پیست Rainbow Road کردهاند، در نهایت به ویژگیهای قابل توجه و حسادتبرانگیزی دست مییابند.
افرادی که با بازی روی کنسول نینتندو ۶۴ و عنوان GoldenEye بزرگ شدهاند، در بزرگسالی اغلب این ۸ ویژگی برجسته را دارا هستند:
۱. مهارتهای قوی در حل مسئله
یکی از ویژگیهای برجسته بزرگسالانی که در کودک زیادی بازی میکردند، مهارت بالای آنها در حل مسئله است. انجمن روانشناسی آمریکا (APA) گزارش داده است که بازیهای ویدیویی به کودکان کمک میکنند تا مهارتهای پیشرفتهتری در حل مسئله توسعه دهند.
بهویژه بازیهای استراتژیک، بیشتر از سایر سبکها باعث ارتقای این مهارت میشوند. کودکانی که بازیهای نقشآفرینی (RPG) انجام میدهند، بهبودهایی را در توانایی حل مسئله در محیطهای آکادمیک نشان داده و نمرات بالاتری در مدرسه کسب کردهاند. شاید والدین درک نکنند که چرا فرزندشان شیفته این است که نقش یک الف فوقالعاده باهوش را بازی کند که در یک شهر کوهستانی جادویی به دنبال گنج میگردد، اما میتوانند مطمئن باشند که این کار توانایی او را در حل مسئله تقویت میکند؛ خصلتی که در بزرگسالی به یک ویژگی ارزشمند تبدیل میشود.
۲. توانمندیهای شناختی ارتقایافته
یکی دیگر از ویژگیهای این افراد، تواناییهای شناختی تقویتشده است. مطالعه «رشد شناختی مغز نوجوانان» به بررسی آثار مثبت و منفی بازیهای ویدیویی پرداخت. این پژوهش شامل حدود ۲,۰۰۰ کودک گیمر بود و یافتههای آن تعادل خوبی میان جنبههای مفید و آسیبهای احتمالی نشان داد.
در حالی که محققان دریافتند کودکانی که روزانه سه ساعت یا بیشتر بازی میکنند، در مقایسه با کودکان غیرگیمر علائم بیشتری از افسردگی و ADHD دارند، اما همین کودکان در آزمونهای مهارتهای شناختی مربوط به «کنترل تکانه» (Impulse Control) و «حافظه کاری» (Working Memory) نمرات بالاتری کسب کردند.
دکتر نورا ولکوف، روانپزشک، در این باره توضیح میدهد: «مطالعات متعددی بازیهای ویدیویی را به مشکلات رفتاری و سلامت روان مرتبط کردهاند. اما این مطالعه نشان میدهد که ممکن است منافع شناختی مرتبط با این سرگرمی محبوب نیز وجود داشته باشد که شایسته بررسیهای بیشتر است.»
۳. قدرت حفظ و بازیابی بهتر حافظه
داشتن قدرت نگهداری بالای اطلاعات در حافظه، خصلت دیگری است که در این افراد دیده میشود. بازیهای ویدیویی نه تنها به یادگیری کودکان کمک میکنند، بلکه به آنها یاد میدهند آنچه را آموختهاند به خاطر بسپارند. همانطور که در مطالعه APA اشاره شده، انجام این فعالیت اغلب به عنوان یک کار «از نظر فکری تنبلانه» دیده میشود، اما در واقعیت، بازیها میتوانند مهارتهای شناختی مختلف مانند استدلال، ادراک و حافظه را تقویت کنند.
وقتی کودکان بازی میکنند، باید اطلاعات زیادی را به طور همزمان در ذهن خود نگه دارند. آنها باید مسیر خروج از یک شهر متروکه را به یاد آورند تا شانس بقا در برابر حمله فضاییها را داشته باشند. از بیرون شاید به نظر برسد که بچه کاملاً گیج و بیتوجه است، اما در واقعیت، ذهن او با سرعت بالایی کار میکند تا هر آنچه را که برای پیروزی نیاز دارد به یاد آورد.
۴. مدیریت فوقالعاده استرس
بزرگسالانی که در کودکی زیاد بازی میکردند، توانایی خردورزانهای در مدیریت استرس دارند. تفریح صرفاً به خاطر تفریح، فواید احساسی بزرگی دارد که سطح استرس را پایین آورده و حال افراد را بهتر میکند.
شاید ما به طور خودکار بازی کردن را شکلی از «ذهنآگاهی» (Mindfulness) ندانیم، اما همانطور که ایلان ماسک در پادکست جو روگان توضیح داد، بازیها میتوانند حضور کامل در لحظه را الهام ببخشند. ماسک گفت: «اگر من یک بازی ویدیویی را روی سختترین درجه سختی بازی کنم، باید کاملاً روی بازی تمرکز کنم. این کار یک اثر آرامبخش دارد. هر چیزی که شما را مجبور به تمرکز کامل کند، اثر آرامبخش و ترمیمکننده روانی دارد.»
۵. توانایی کنترل و تنظیم هیجانات
تنظیم هیجانی یک ویژگی برجسته در این افراد است. آنها میدانند که همیشه قرار نیست برنده مسابقه اتومبیلرانی در خیابانهای یک شهر مخفی باشند؛ بنابراین از سنین پایین یاد میگیرند که چگونه با باخت کنار بیایند، امری که به آنها کمک میکند با ناامیدیهایی که در بزرگسالی با آن مواجه میشوند، برخورد کنند. اگر بازی کردن به کودکان کمک کند مستقیماً با احساسات خود روبرو شوند، فعالیتی ارزشمند است که ویژگیهایی چون خودتنظیمی را به آنها اعطا میکند.
تنظیم هیجانی فقط محدود به احساسات سخت نیست، بلکه توانایی خودتنظیمی به افراد کمک میکند هیجان و خوشحالی را هم مدیریت کنند. ایزابلا گرانیچ، محقق این حوزه، اشاره میکند: «اگر بازی کردن صرفاً باعث شادتر شدن مردم میشود، این خود یک فایده احساسی بنیادی است که باید در نظر گرفته شود.»
۶. هوش فضایی بالاتر
بر اساس نتایج مطالعه APA، بازیهای اکشن میتوانند توانایی افراد را در تفکر درباره اشیاء در فضای سهبعدی ارتقا دهند. همانطور که گرانیچ توضیح میدهد: «این موضوع پیامدهای حیاتی برای آموزش و توسعه شغلی دارد، زیرا تحقیقات قبلی قدرت مهارتهای فضایی را برای موفقیت در علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) اثبات کردهاند.»
در همان گفتگو با ایلان ماسک، جو روگان به پژوهشی در سال ۲۰۰۷ اشاره کرد که نشان میداد جراحانی که به طور مرتب بازیهای ویدیویی انجام میدهند، خطاهای کمتری مرتکب میشوند. نویسندگان آن مطالعه دریافتند جراحانی با سابقه بازی ویدیویی، بین ۳۲ تا ۴۷ درصد خطای کمتری در جراحی نسبت به همکاران غیرگیمر خود داشتند.
ماسک تأکید کرد: «چابکی دستی شما باید فوقالعاده بالا باشد. شما به چیزهایی روی صفحه نگاه میکنید و کلاً ۱۰ میلیثانیه برای واکنش فرصت دارید.» بازی کردن زیاد در کودکی هوش فضایی بالاتری به بزرگسالان میدهد که میتواند آنها را در مسیر شغلی موفقی قرار دهد.
۷. مهارتهای تمرکز بهتر
یکی دیگر از ویژگیها، توانایی بهتر در تمرکز است. مهارتهای تمرکز ارتقایافته آنها از تمرکز شدید روی بازیهایی ناشی میشود که در کودکی انجام میدادند؛ جایی که به پایان رساندن یک مأموریت جاسوسی بسیار مهمتر از صدابزدن مادرشان برای شام بود! کودکانی که بازی میکنند میتوانند جزئیات را با سرعت و دقت بالا دریافت کرده و به چند استراتژی مختلف به طور همزمان فکر کنند.
۸. یادگیری آسان موضوعات جدید
کودکانی که زیاد بازی میکنند، در بزرگسالی میتوانند چیزهای جدید را به راحتی یاد بگیرند. آنها در طول سالها گیمینگ یاد گرفتند که چگونه سریعاً خود را با موقعیتهای ناشناخته وفق دهند و مهارتهای جدیدی کسب کنند. به آنها مأموریتهای فوقسری داده میشد و آنها بلافاصله کار را شروع میکردند. آنها از خروج از منطقه امن خود و پذیرش چالشها (مانند هدایت قلعه باوزر برای جلوگیری از افتادن در آب) ابایی نداشتند؛ مهارتی که آن را به زندگی آکادمیک و حرفهای خود منتقل کردند.
بازتعریف میراث نینتندو ۶۴ در هویت گیمرهای امروزی
گزارش رسانه یورتاینگو روی نقطهای دست میگذارد که سالها زیر سایهی نگاههای سنتی و ضدگیمینگ مغفول مانده بود. دهه ۹۰ میلادی و کنسولهایی مانند نینتندو ۶۴ نقطه عطف ورود دنیای گیم به ابعاد سهبعدی واقعی بودند؛ جایی که بازیکن دیگر صرفاً یک موجود دوبعدی را به چپ و راست حرکت نمیداد، بلکه باید در فضایی سهبعدی جابهجا میشد، زاویه دوربین را کنترل میکرد و تعاملات زنجیرهای انجام میداد.
این جهش تکنولوژیک، مغز کودکان آن نسل را وارد یک دوره آموزشی فشرده برای تقویت «هوش فضایی» و «تصمیمگیری در کسری از ثانیه» کرد. اینکه امروز آثار همان تجربه در رفتار حرفهای، میزان صبر در برابر چالشها و قدرت تحلیل جراحان یا مهندسان دیده میشود ثابت میکند که بازیهای ویدیویی هیچگاه اتلاف وقت محض نبودهاند؛ بلکه تمریناتی مدرن برای تقویت انعطافپذیری ذهنی انسان در قرن بیستویک بودهاند.
